Het was stil, spannend stil op deze website, maar achter de schermen gonsde het … Ik heb namelijk de thriller opgeleverd. En daar ging ontzettend veel werk aan vooraf. De uren waren niet bij te houden, de druppels zweet en de tranen ook niet. Ik hoop van harte dat ik met mijn verhaal misschien de ogen open voor vrouwen die vallen op mannen met te veel ‘tinten grijs’ en de rode vlaggen missen, dat is een missie en daar doe je alles voor. Hoeveel vrouwen achter de voordeur in onderdrukking leven is niet in kaart te brengen, maar wel het feit dat dagelijks vrouwen bij de politie aangifte komen doen omdat ze mishandeld zijn en weer naar huis gaan … Naar hun man, vriend, belager! Elke acht dagen wordt een vrouw vermoord, ook zij die eerder bij de politie aangifte deden … Een op de drie vrouwen wordt regelmatig mishandeld, maar durft geen actie te ondernemen uit angst voor represailles.
De beloften die onze overheid poogt te doen om aangiften eenvoudiger te maken, daders harder te straffen, instanties met elkaar te laten samenwerken zodat het totale drama zichtbaar wordt nog voordat het te laat is, het zal allemaal wel, maar een foute vent daar kom je gewoon niet zomaar vanaf toch? Daarom steun ik Orange the World met donaties om blijf-van-mijn-lijf huizen in stand te houden bijvoorbeeld.
Misschien kun je als vrouw sterker worden en met hem in gevecht gaan zoals Ellen dat probeerde bij Johan. Johan de narcist, gaslighter en psychopaat.
Ellen is een ambitieus typetje met een hoge functie op een reclamebureau en droomt graag, maar gelukkig wordt ze wat haar relatie betreft op een dag óók klaarwakker. Hoe diep zit ze dan in de problemen en kan ze nog ontkomen aan de wurgende handen van Johan? Ik verras je met een prachtig verhaal dat je meeneemt tot en met de zuidkant van Spanje.
Tot zover een korte synopsis van het boek. Ik deel graag met je mijn geschiedenis en het voorwerk.

Aan de schrijftafel zittend achter een toetsenbord, maar meestal met een schrijfblok en pen, schreef ik alles vanuit mijn gedachten (fantasie) en mijn vingers volgden me getrouw. Ik raakte in een flow – introvert werd ik toen – en ik bleef maar pennen. Het voelde geweldig. Ik typte weken later alles blindelings over, ook kromme zinnen, die zou ik er later wel uit vissen …
Op het laatst had ik een manuscript met een omvang van een kleine bijbel, ik had wel 130.000 (!) woorden, en hoorde van andere auteurs dat ik hiermee nooit bij een uitgever terecht kon, omdat voor een debutant zoals ik 80.000 woorden zo ongeveer de max is. Ik skipte alle hoofdstukken van de antagonist, want het slachtoffer moest het woord doen en niet hij, ik probeerde het. Dat scheelde inderdaad enorm veel woorden. Hierdoor haperde opeens wel de structuur en wat moest ik daaraan doen? Hoe moest ik verder? Ik ademde een paar keer diep in en uit en begon de rode lijn te volgen door waar nodig nieuwe hoofdstukken te maken en de weggehaalde teksten door te nemen op bruikbaar materiaal om het profiel van de antagonist niet te verliezen. Hoe kwam het dat hij zo akelig deed, wat voelde hij, waarom liet hij haar zo vaak bijna stikken? Uiteindelijk heb ik alle bruikbare informatie verweven in de nieuwe vorm. De hoofdstukken kregen tegenovergestelde kreten. Van wanhoop naar hoop, van vrezen naar vechten, de climax liep op zijn eind.
Wat me lange tijd bezig hield was de afloop. Had ik niet te veel weggegeven in de proloog? Ik was benieuwd naar feedback en moest kritische meelezers zien te vinden die met onderbouwde opmerkingen terugkwamen. Juist dat vond ik verschrikkelijk spannend. Achteraf viel dat reuze mee, want via de social media had ik zo een aantal enthousiaste mensen bijeen. Echt hulp is overal en beslist ook met veel kwaliteit. De feedback was uitstekend.

De feedback kwam van een thrillerfanaat, een psychologe en een boekenwurm, laat ik ze zo definiëren. Allemaal waren ze enthousiast, maar ik mocht griezeliger schrijven aldus de psychologe, die van nabij met dergelijke cases heeft gedeald. De boekenwurm was zeer uitgesproken over de vaart in het verhaal en had het in no time uit. De term Pageturner ging door mijn hoofd spoken. Wilde ik dat? Moest ik niet vertragen? De thrillerfanaat vond dat ik te veel seksscènes had en het eerder een erotische thriller was en ik schrok me kapot. Want nee dat mocht niet, de aandacht moest gaan naar mishandelen en manipuleren. Ik riep mezelf terug naar de schrijftafel maar wel met de blijdschap dat ik een vlotte pen schijn te hebben en ik op hoofdlijnen een goed verhaal had.
Eind mei 2025, ik was net verhuisd en bezoek liep af en aan, ook leveranciers en bouwvakkers, maar ik moest me terugtrekken want ik had een deadline. Het verhaal moest immers naar de redacteur die opgetogen reageerde maar ook veel aan- en opmerkingen had. Ik durfde haar rode strepen niet te checken, dat zou ik pas vier weken later doen. Ik moest nu eerst op vakantie om te herstellen van slapeloze nachten, kapotte nagels laten groeien en blinken en vooral leren om mezelf te ontspannen. Na de vakantie ging ik weer als een trein. De proloog werd vervangen en de oude tekst verplaatst naar het slot om het verhaal af te maken, wauw!! Ik moest vooral ook letten op het gebruik van het woord ‘zouden’ en ‘wou’ (absoluut not-done!), en nog een karwei: de tijden liepen door elkaar. Gelukkig zat de zon in mijn lijf en bruiste ik van de energie.
Maar nu is het dus klaar. Finito. Basta. Op 22 november 2025 wordt bekend wanneer je mijn boek kunt kopen. Geniet alvast van de cover!

Nu heb ik bewust een belangrijk stuk overgeslagen in mijn verhaal, want hoe ben ik bij Godijn Publishing (GP) terechtgekomen? Ik schrijf het in mijn volgende blog. Daarna lees je ook over mijn internetverhuizing, want jolandablogt zal worden voortgezet op www.jolandaesselink.nl Dan weet je dat alvast. Momenteel staat daar nog niks ‘in huis’, ik ga komende maanden eerst op jolandablogt de ‘dozen’ inpakken 😉