Dag mam,
Heel veel dochters van mijn leeftijd
Hebben geen moeder meer
Maar ze zullen haar net als ik nog vaak missen
Waren het recente verhalen?
Of foto’s en mooie gebeurtenissen?
Ik hoop dat het ergens door is gekomen
Dat jij, lieve mam, vanochtend verscheen
In een van mijn dromen
Ik hield je vast en voel je nog steeds
Jouw opgebolde wangen tegen de mijne
Jouw broze alsmaar kleiner geworden gestalte
Op papier laat ik de warme gloed van ons weerzien achter
Een brij van woorden als een zoete herinnering
Om telkens te herlezen
Nog even je lieve grote dochter van 48 te wezen
Je streelde mij alsof je echt voor me stond
Met diezelfde twijfelachtige glimlach
Van twintig jaar geleden
‘Kunnen we samen nog eens een dagje erop uit?’
Ik vroeg het hoopvol
Tegen beter weten in
‘Omdat ik je zoveel te vertellen heb, mama!’
Tranen vloeien op mijn papier
‘Mam, kom vannacht nog een keertje terug,
Dan gaan we vlug …’

Mijn moeder stierf op haar 73e aan Alvleesklierkanker, nog steeds een van de meest venijnige soorten kanker. Haar lijdensweg met gelukkig ook vele lichtpuntjes duurde twee jaar. Uiteindelijk stierf ze onverwacht, maar gelukkig nam ik altijd afscheid van haar alsof het onze laatste keer was. Het zat eraan te komen. We wisten het allebei. Er het beste van maken, dat was de enige optie. Mijn moeder hield van dichten, ik ook.